Spring naar inhoud

Luxevarkens

15046829_180375715760797_2012579279283421184_n“Luxevarkens.”

Hij klopt stevig op de zijkant van het harig varken dat snuffelt aan zijn schoenen. Het is er eentje van Hongarije blijkbaar. Hij heeft gisteren nog voor hen gekookt, zegt Wim niet zonder trots. Gebakken patatjes met courgettes en wat tomaten. Hij heeft een moestuin aangelegd speciaal voor hen. De varkens hebben een heel goed leven, met slechts één slechte dag. De laatste dag van de opnames, als ze geslacht worden. Lees: in de hutsepot belanden.

Het is half augustus als de zender ons uitnodigt in de tuin naast de abdij van Drongen. De persconferentie viel voor mij persoonlijk net in een bijzonder hectische periode, vol stress, deadlines en ander gezever. Op de koop toe dook er nog een onverwachte file op en moest ik bijgevolg een sprintje trekken vanop de parking.

15046903_583495855195055_1595888681871212544_nMaar toen kwam ik aan op dat domein. Het gevoel valt amper in woorden te omschrijven: die paradijselijke omgeving vol zuurstof, vol groen, vol leven… Onder een reusachtige appelboom kregen we de eerste aflevering te zien, zittend op strobalen met een glas verse pruim- en braambeslimonade. Het huisje, de barbecue en het lekkers op tafel leken zo weggeplukt van de meest afgelikte Instagramaccount. Van de geniale eenvoud van het concept ging elke Pinterester meteen kwijlen. And don’t get me started on those barbecues… Elk BV-feestje of zogeheten ‘exclusieve’ locatie voor een persvoorstelling ruil ik met graagte weer in voor zoiets.

13745064_1138883729510477_1411463382_n

Ik moet het meteen ook maar toegeven: vanaf de eerste minuut in het ter ziele gegane Plan B was ik al verknocht aan Wim Lybaert. Wat een heerlijke vent, die letterlijk en figuurlijk met zijn voeten in de Vlaamse grond staat. Zelden iemand ontmoet die zo houdt van zijn job en van de natuur. En dat ook afstraalt in zijn werk. Die keer dat hij in ‘De Moestuin volgens Wim’ zelf verwonderd was omdat hij de tranen in de ogen kreeg toen hij net een perenboom had gepland… Absurd schone televisie. Een vint no min erte.

15034700_166306333840097_8496860906938957824_nOok Het goeie leven verraste met die eenvoud. Geen hoogdravende gasten, blitse beelden of spitante quotes, maar televisie zoals het hoort te zijn: goesting geven om zélf iets te doen. Om je botten aan te doen en met je handen in de aarde te wroeten. Om zelf je groenten te kweken, een buitenkeuken te bouwen, desnoods met je twee linkerhanden en te koken met het meest verse en lekkere eten dat je maar kan bedenken: dat uit de grond en klaargemaakt met enkel good old fashioned vuur.

Voor mijn job bekijk ik belachelijk veel televisie, jammer genoeg veel brol maar heel wat pareltjes à la Radio Gaga. Maar voor mij steekt Het Goeie Leven er met kop en schouders bovenuit. Wat mij betreft verdiende deze reeks meer dan het dubbele van het gemiddelde aantal kijkers, en dat waren er zo’n 680.000 om precies te zijn. De VRT hoeft wat mij betreft niet te twijfelen over een tweede seizoen.

15099514_1509528359061574_7727620538964639744_nHet hele relaas werd nu ook in een boek gegoten, dat een knap verlengstuk is geworden. Zoals Wim het omschreef in de laatste aflevering van Het Goeie Leven: de laatste groenten zijn uit de aarde, het is nu tijd voor rust, bij jezelf en in de moestuin, maar ook voor een stevig bord hutsepot en om wat stille momenten te stelen bij het haardvuur. Ik kan, eerlijk waar, geen beter boek bedenken dan dit daarbij. Het verhaal van Wim leest vlot, de recepten smeken om het zelf eens te proberen en dankzij de knappe foto’s van Thomas Sweertvaegher is het alsof je het hout ruikt en de aarde proeft. Let wel: wie een uitgebreid moestuinboek zoekt, zal meer zijn gram vinden in Wim’s vorige boeken. De subtitel op de cover omschrijf het perfect: ‘Goesting is het begin van alles’. En goesting zult ge krijgen.

Het Goeie Leven – de reeks én het boek – confronteert ons met de eenvoud en schoonheid van de natuur en leert om ons over te geven aan de grillen ervan. Dat we ook eens mogen stilstaan, dat het geen verloren tijd is. Integendeel. Meer dan ooit hebben we dit nodig, dat iemand ons met de neus op de feiten drukt, want onrechtstreeks toonde Het Goeie Leven wie we eigenlijk écht zijn geworden.

Luxevarkens.

Categorieën

Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: