Skip to content

Rust

14449247_923646517739276_6703293043849560064_nIk had het eigenlijk moeten weten toen hij zei dat ik best eens zou langskomen voor de resultaten, maar dat ik me geen zorgen hoefde te maken. Ik ben van nature kritisch, maar ik durf soms al eens gemakkelijk vertrouwen stellen in leidinggevenden en mensen waarvan ik verwacht dat ze een deskundig oordeel kunnen vellen. Ik had nog nooit van CMV gehoord. Ik hoorde een hele uitleg over virussen en verkoudheden, met symptomen die gelijkaardig zijn aan die van klierkoorts. Hoe fiksen we dit, is de logische vraag. Niet, zei hij. Er is geen medicatie, enkel rust.

Ik had het zelf voorgesteld om bloed te laten nemen. Mijn keel schuurde en mijn hoofd bonkte als bij een typische keelontsteking, maar ik werd overvallen door een vreemd soort moeheid. Een herfstdip waarschijnlijk, waar ik elk jaar wel eens last van heb, dus eentje dat ik as usual zo snel mogelijk opgelost wilde zien met vitaminen of aanvullingen van tekorten. Maar niets van dat alles voor CMV blijkbaar. Bummer.

14279084_295551814156077_1278443989_nRust. Het woord dat ik eigenlijk niet wil horen. Mijn lichaam wel, mijn hoofd nog altijd niet. De laatste jaren heb ik doktersbriefjes geweigerd. Het enige verschil is dat je je werk doet in je pyjama en dat je vanuit de zetel gemakkelijk kan afgeleid worden door de tv. Nee, dan werk ik liever door vanop mijn bureau. Maar nu mocht ik niet weigeren. Vreemd genoeg voelde ik ook dat ik niet kon weigeren, want ik voel dat mijn energylevels veel lager staan dan gewoonlijk.

We hadden het over vermoeidheid. Hij weet dat ik het soms al eens lastig heb met mijn ritme, maar ik ben heus niet de enige als ik rondkijk in mijn omgeving. Wanneer het de laatste keer was dat ik echt ontspannen alles even kon loslaten, vroeg hij. Ik antwoordde eerlijk dat het toch geleden moet zijn van mijn trouwdag.

14288087_1254626324568978_659681300_nDat ik sindsdien het geschenk kreeg van twee zo’n geweldige kinders, was nog mooier dan mijn trouwdag, maar hoe warm en intens gelukkig ze mij ook diep van binnen maken, ze vréten energie, zelfs al hebben we geluk met zo’n fraaie exemplaren. Energie die ik nodig heb voor mijn werk en de motivatie om na mijn werkdag niet (altijd) in mijn zetel te ploffen. Zelfs nadat ik de resultaten van mijn bloed kreeg, ben ik naar huis gereden, heb ik snel wat gegeten en ben ik gaan supporteren voor mijn broer op een loopwedstrijd. Ik was moe en ik was blij dat het donker was, zodat ze mijn wallen moeilijk zouden zien. Maar ik had het mezelf kwalijk gepakt als ik was thuis gebleven. Ik schreef eerder al eens over dat fenomeen: FOOL. ‘Als ge kunt laat uitgaan, kunt ge vroeg opstaan’, was het mantra als 16-jarige. ‘Als je veel energie in je werk steekt, dan moet je dat minstens evenveel in je gezin stoppen’, is het nu, vind ik zelf. Terecht ook. En in jezelf, vroeg hij? Doet er niet toe, zei ik.

Ik hou van mijn werk, heel veel zelfs, zoveel dat ik het eigenlijk nooit helemaal kan loslaten.
Ik zou het ook niet echt willen, omdat ik voel dat ik het graag doe en dat ik daar wel mijn draai in vind, al is die mallemolen daarrond nog vaak wennen en botst het wel eens. ‘Het is alsof ge depressief zijt’, zei een goede vriend me een tijd geleden op een nogal heerlijk botte manier. Hij had ergens een tekst van mij op Instagram of deze blog gelezen. Ik moest lachen, zei hem eerlijk dat het een manier was om eens te ventileren of te fulmineren. Dat het logisch was dat ik met deze job eens stoom moet aflaten.

14482144_1805824626319856_7494525151912919040_nIk weet van mezelf dat ik leef aan een tempo van 100 kilometer per uur en ik gun mezelf de tijd niet om stil te staan. Ik wil verder geraken, mijn best doen, daarvoor geapprecieerd worden, iets verwezenlijkt zien. Eenmaal je in die rollercoaster stapt, moet je ze uitzitten, denk ik dan. Vroeg of laat stopt ze wel eens, antwoordt de dokter. Tuurlijk, maar daar sta je tussen twee loopings niet bepaald bij stil. Laat het wat bezinken, klinkt het serieuzer dan ik wil. Het is een geluk bij een ongeluk, zegt hij, maar zo zie ik het niet. Ik heb schrik om stil te staan. Schrik om rust te nemen. Schrik wat er gebeurt als mijn lichaam die rust ontdekt en er meer vraagt, na die verplichte maand thuis. Voor het eerst moet ik mijn gezondheid wat plannen, iets dat niet in deadlines te gieten valt. En wat meer is: bij een onderwerp voor de krant, wéét je enigszins waaraan je je kan verwachten. Maar nu niet.

Ik voel de neiging om mijn programma vol te stouwen, klusjes af te werken, zaken op te ruimen, maar ik voel ook dat het nog niet voor vandaag is. Het is karma, weet ik, maar ik ben er nog niet uit of dat positief of negatief is.

Categorieën

Uncategorized

2 reacties op ‘Rust Plaats een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: