Skip to content

Ook gekken zijn gelukkig

Als mens kan je best wel wat opmerkingen verdragen, als vriend, als echtgenoot… maar als ouder ligt dat net iets gevoeliger, kan ik me wel inbeelden. Deze week was er opnieuw een ‘dat is toch niet meer normaal‘ uit twee verschillende hoeken. Begrijpelijk. Twintig uur slapen ís ook abnormaal, maar ik was bijna zeker dat er tandjes op komst waren en we voelden ook aan dat hij in een nieuwe groeispurt zat. Hij had het al een paar dagen lastig en we besloten om hem zijn eigen tempo opnieuw te laten vinden. Met succes, want de dag nadien sliep hij weer normaal en de dag nog eens daarna had hij zijn goed humeur toch min of meer terug. De dokter gaf me half gelijk: groeispurt, peuterpuberteit maar een klein virusje in plaats van een tand. No biggie.

“Ik heb geen last van FOMO, maar eerder van FOOL”

Het is frustrerend soms, al die goedbedoelde opmerkingen, al waren bovenstaande afzenders een uitzondering overigens. ‘Zou je niet beter je baard afdoen? Wat vroeger in je bed kruipen? Je onkruid uitdoen? Benzine op je bamboe kappen in plaats van hem uit te doen? Meer sporten? Je dag beter indelen?’ Het lijstje is eindeloos en heeft bijna iets stiefmoederlijks. Over het algemeen kan ik het verdragen, maar heel vaak word ik er gewoon moe van.

Het helpt ook niet dat ik redelijk chaotisch ben, dus dat sommige opmerkingen wel terecht zijn. Ik durf al eens onbezonnen zijn, wil te veel, te graag. Als ze mij kunnen warm maken om 12 kilometer te lopen, terwijl ik drie maand eerder nog geen 1 kan lopen, dan doe ik dat. Snel een avondje Werchter, blijven plakken na het minivoetbal… Ik mag me overigens gelukkig prijzen met zo’n geduldige en begripvolle vrouw.

FOMO ofte Fear Of Missing Out, hoor ik ergens een hipsterpsycholoog prediken. Nee, ik heb geen schrik om iets te missen. Maar als ik achteraf van iets moet spijt hebben, dan is het liever omdat ik het wél gedaan heb.

13827209_329315224070709_273459413_nDaarom heb ik ook aan haast niemand gezegd dat ik me gisteren aan de Dodentocht zou wagen, omdat ongetwijfeld de woorden impulsief, onverantwoord of onnozel ongetwijfeld ook zouden opduiken. Ik moest uiteindelijk, compleet onvoorbereid én uitgeput, afhaken na 42 km. Ik was in mijn opzet geslaagd: mijn fysieke grenzen aftasten. De een denkt dat er een hoek af is bij mij, de ander denkt waarschijnlijk dat ik simpel ben. Een dertiger met tienermanieren, een man met het Peter Pan-syndroom.

In werkelijkheid is de waarheid iets genuanceerder. In werkelijkheid heb ik het gevoel elke dag in regels, deadlines en verwachtingen te verzuipen. Werkgewijs vooral, maar ook op familiaal en amicaal vlak. De lat ligt overal hoog tegenwoordig. En overal ‘wordt maar een kleine moeite’ gevraagd. Maar hoe meer je doet, hoe meer mensen je kent, hoe groter het geheel wordt. Ik heb genoeg van die sociale standaard, van dat verwachtingspatroon. En een goede werknemer zijn én een goede echtgenoot én een goede vader, vriend, collega, kennis… Ik wil vooral een goede ik zijn, hoe klef dat ook mag klinken.

Onze generatie heeft nog nooit zoveel vrijheid gekregen in vergelijking met de vorige, maar ondertussen wordt ze wel zoveel mogelijk gestroomlijnd, in vakjes om toch maar duidelijkheid te scheppen in die wirwar dat ons leven geworden is.

Ik heb soms fysiek nood aan iets onbezonnen, iets compleet batshit crazy, aan iets wat niet binnen de lijn van verwachtingen ligt. Al is het een domme stoot, of weet ik dat het achteraf mentaal of fysiek pijn gaat doen, toch ga ik er voor. En so what als ik dan maar beschouw word als gestoord, het is wel degelijk met een reden. Ik wil het gevoel hebben dat ik over iéts controle heb, dat ik dit leven in mijn eigen handen kan nemen zonder honderdenéén conventies in acht te moeten nemen.

“In het leven draait het net rond die vijf seconden waanzin, waar je je hart volgt.”

Want net daarin ligt creativiteit én verwondering. Als ik tien jaar geleden niet had gebeld voor die bewuste stageplaats, die te ver was om praktisch te zijn, had ik nooit aan tafel gezeten met Jessica Alba in New York terwijl ik op dat moment mijn diploma moest halen. Had ik op school dat verlegen meisje niet aangesproken, dan was ik vandaag niet eens getrouwd, laat staan gelukkig getrouwd. Hadden we rationeel gekozen en ons hart niet gevolgd, dan had ik nooit beseft hoe vol het leven is geworden met mijn twee kinderen. Think about it, elke beslissing die we nemen in ons leven, die vijf seconden waanzin waar je je hart volgt, je instinct, en je verstand compleet overboord gooit, dát zijn de zaken die het leven de moeite maken.

Als de hipsterpsycholoog er dan toch een term wil op plakken, laat het dan FOOL zijn. Fear Of Obliterating Life. Schrik om het leven uit te wissen, uit te vlakken. Fuck it, laat mij maar een fool zijn, dan. Ook gekken zijn gelukkig.

Categorieën

Uncategorized

8 thoughts on “Ook gekken zijn gelukkig Plaats een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: