Skip to content

Het leven in een dorp

Soms kan je het zo gek niet bedenken of het speelt zich voor je neus af. Zaken die tegenwoordig viraal zouden gaan als je het op foto of film kan capteren. De afgelopen weken zat ik een paar keer in die situatie, waarbij ook de typische dorpsmentaliteit naar boven kwam drijven.

Capt5ureLeve de pauw!

Hij wijst regelmatig naar buiten als hij wakker is, als er weer eens een merel of ekster passeert. Deze keer had hij een pauw gezien. De dag nadien zat hij er terug. Ik kon vrij dicht naderen vooraleer hij ons dak opvloog en daarna bij de buren. De enige die ik zou kunnen kennen in de buurt met pauwen, woont twee kilometer verder. Wat ver, maar het bleek inderdaad wel de zijne te zijn. Hij was blijkbaar verdwaald en al drie weken overal gesignaleerd in het dorp. Het was een hele onderneming, waarbij we bij twee buren moesten ‘inbreken’. Hun huis staat leeg, maar om het beest uit de tuin te halen, hadden we drie ladders nodig, don’t ask. Daarna met het dier in de auto teruggereden en een dikke pater gedronken om dat te vieren.

Leve de Duiv… euh, Duitsers!

Stel je voor: je hebt in de Tweede Wereldoorlog gevochten tegen de Duitsers. Je hield er een trauma aan over en twintig jaar later omdat je kinderen amper beseften wat je moest doorstaan. Na jaren hard werken heb je iets opgebouwd en begin je weer te geloven en te verteren dat de oorlog toch wel iets moet opgeleverd hebben voor je vaderland. Met je zuurverdiende centen hoop je nog lang genoeg te leven om het rusthuis te betalen. En dan zie je overal Belgische vlaggen. Voor de nationale voetbalploeg, maar je maakt jezelf wijs dat het uit liefde is voor je land. Maar dan zie je dat het café tegenover het raam van het rusthuis, waar je verblijft, de Duitse vlag uithangt. Geen Belgische driekleur die verkeerd hangt, maar wel degelijk steun voor die Mannschaft. Toch een beetje pijnlijk, denk ik.

9200000040842993Leve de Duitsers (bis)!

Ik heb al veel gezien, waardoor ik wel vrij zeker ben dat veel geld hebben niet evenredig is aan het hebben van veel smaak. Toen ik onlangs ging lopen aan zee op zondagmorgen, was het druk op de dijk. Tussen de vele mensen klonk er opeens luide muziek. Een jonge gast met een radio die indruk wil maken met zijn hormonen dacht ik. Wat bleek? Het was nog geen gastje van twee jaar in een speelgoedautootje, compleet ongeïnteresseerd en klaar om in slaap te vallen, terwijl zijn vader achter hem liep met een afstandsbediening om het elektrisch karretje vooruit te krijgen. Geen zon te zien, maar wel een zonnebril. Gekleurde uitdunnende haren, maar wel genoeg gel erin. Zijn vrouw was een al even wandelend cliché. En de mensen maar kijken. Stoer? Marginaal grappig, ja. En dat voor 300 euro? Een batje!

Leve Romelu!

Het was dan wel niet in mijn hometown, maar aan diezelfde kust volgden we de wedstrijd tegen de Zweden. Achteraf trokken we nog eens de stad in, maar het aanbod cafés viel dik tegen. Zo kwamen we in een veredelde cafetaria terecht, het type waar de helft van de gasten daar hun tweede thuis heeft gevonden. Aan de toog zat een zwarte man, gehuld in een truitje van de Duivels de wedstrijd van Portugal te volgen, met een pintje in de hand. Veel Belgischer dan dat kon je het niet hebben. Een andere supporter, groot, blank overigens, en met een grote vlag in zijn nek, kwam binnen, groette enkele vaste stamgasten die hij kende en ging de nietsvermoedende zwarte man een hand geven. Fijn, dat supportersgevoel, denk je. Maar dan zegt hij: “Proficiat, Romelu, goe gespeeld!”. Dude…

Categorieën

Persoonlijk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: