Skip to content

Wat als… je kind het goéd doet?

“Alles in orde? Bent u zeker?”

2014-03-19_1395258432We hadden eerlijk gezegd wat moeite om de gynaecoloog te geloven de eerste keer. We hadden ons vreemd genoeg aan een soort afwijking verwacht. De hele zwangerschap lang hebben we de vraag telkens herhaald. We kenden maar al te veel verhalen van ver of nabij. Datzelfde idee speelde ook door ons hoofd vlak voor de bevalling. Het was al, los van de klassieke misselijkheid en rugpijn, een vlotte zwangerschap geweest, dus moest karma vroeg of laat wel voor vodden zorgen. Het bleek een onverwachtse keizersnede, maar het vertrouwen in de dokters was altijd groter dan onze eigen ongerustheid. Het was afzien voor mijn vrouw, maar hij kwam wel gezond ter wereld.

“Tja, een babysitter vind je niet zo gemakkelijk tegenwoordig.”

2014-07-15_1405425834Ik hoorde het mensen zeggen aan het tafeltje naast ons. Hij was een maand of drie, denk ik, en de maxicosi stond naast ons in het restaurant. Het gezelschap keek hun ogen uit dat we het geriskeerd hadden om ’s avonds op restaurant te gaan met een baby. Hij heeft amper een kik gegeven. Los van de nachten de eerste drie maand, was hij een heel rustig kind. Waardoor we het inderdaad wel aandurfden om op restaurant te gaan ermee. En jawel, we hadden wel een babysit kunnen vinden, maar zolang we het zelf konden oplossen… Het heeft overigens net geen jaar geduurd vooraleer hij voor het eerst elders sliep.

“What. The. Fuck. Dat is toch niet meer normaal?”

2016-03-11_1457699475Dat is veruit de meest gehoorde reactie als blijkt dat onze zoon van net geen twee jaar tijdens de week amper voor 8.30 uur wakker wordt, op vrijdag thuis uitslaapt tot een uur of tien en in het weekend gemakkelijk tot ’s middags. Eén keer heeft hij het geforceerd om van vrijdagavond 19.15 uur te slapen tot zaterdagmiddag 14.15 uur. Aan één stuk. Ik heb het gefilmd overigens: toen ik hem wakker maakte, lag hij nog altijd diep te slapen. De blikken van de moeders aan wie je dat vertelt, staan op bliksem. En ik kan ze niet eens ongelijk geven. En ja, we zijn ons wel degelijk bewust hoeveel geluk we hebben. En nee, het is niet ongewoon volgens de dokters.

“Serieus, ge moogt uw klep houden.”

2014-10-01_1412200393Als de moeders in kwestie nog niet naar je nek gevlogen hebben als je zijn slaappatroon hebt uitgelegd, gebeurt dat wel als ze horen hoe goed hij wel kan eten. Vorige week probeerde hij nog met gemak parmezaan en vandaag camembert. Eén keer heb ik het geflikt om hem rauwe spruiten te geven. En maar smoefelen. Soms moet je het al eens verkocht krijgen, dat is waar, maar hij eet gemakkelijk, graag en vooral veel. Bovendien is hij geen chips of snoep gewend, waardoor hij tijdens het aperitief nooit schooit achter ‘nog éééééén worstje’. Again: luxe.

“Ge gaat nooit geen twee dezelfde hebben.”

Daar waren we ons ook van bewust, toen we opnieuw zwanger waren. Karma zou ons keihard te pakken hebben, want nu was het letterlijk van de eerste keer prijs: meteen zwanger. Vroeg of laat zou het toch moeten tegenslaan? Maar weer hadden we een vlotte zwangerschap én bevalling. Opnieuw een keizersnede, weliswaar, maar onze dochter kwam vlot en gezond ter wereld. Maar het merendeel had gelijk: het zouden geen twee dezelfde zijn. Want baby nummer twee doet het bijna nog beter dan haar broer. Dát zeg je beter niet aan die moeders met hun slapeloze nachten, of ze slaan je zéker de kop in.

2014-07-24_1406239226

Het zijn verhalen die mensen rondom mij niet meer of weinig kennen. Steeds maar weer horen we horrorverhalen over huilbaby’s, slapeloze jaren, een voedselallergie hier, een dringende operatie ginder. Een mens durft al bijna niet meer zeggen dat het goed gaat. Vroeger ging iedereen altijd uit van het goede, het positieve, maar door al die negatieve verhalen die we oppikken geloven we het nog amper dat er mensen bestaan die vlot zwanger raken, die periode makkelijk overbruggen en een kind op een gezonde manier ter wereld brengen, dat nadien ook nog eens goed kan slapen en eten.

“Jezelf vertrouwen als ouder, dat is de grootste uitdaging vandaag.”

Bovendien moeten we ook nog zoveel: een kind moet aan zo belachelijk veel voorwaarden doen, nog voor het naar school gaat. Wat is er gebeurd met: “Dit is de basis, probeer gerust vanalles uit, zit daar niet mee in, je bent geen slechte ouder als het eens misgaat en bepaal zelf je tempo.” Jezelf vertrouwen als ouder, dat is de grootste uitdaging in deze steeds zotter draaiende maatschappij. Want het is nooit genoeg, er is altijd iemand die het beter doet. Kunt u geloven dat zelfs mijn vrouw soms twijfelt of ze het wel goed doet?

En ik weet het: ik kus ze verdorie elke dag, mijn pollekes en ik weet soms nog in geen honderd jaar waaraan ik dat verdiend heb: twee gezonde kinderen. Het is wel genieten, lastig soms, want hoe dan ook gooien ze je leven overhoop. Maar ik mag vooral hopen dat we met zijn allen mogen terugkeren naar dat -misschien naïef- maar positieve ingesteldheid als we het overwegen om aan kinderen te beginnen.

2 reacties op ‘Wat als… je kind het goéd doet? Plaats een reactie

  1. ja, ik kan ook nooit meepraten als ik ouders hoor klagen over reflux en extreme bleittoestanden en kinderen die constant in de kliniek zijn voor vanalles.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: