Spring naar inhoud

Een geval van meningitis

Na meer dan tien jaar zette ik onlangs mijn krabbel onder een fulltimecontract en vorige week maandag was ‘mijn eerste dag’. In onze sector, het moeilijke medialandschap en de slabakkende economie had ik dat eigenlijk niet echt durven denken. Exact een jaar eerder maakte ik een interne switch, dat uiteindelijk leidde tot dat contract.

2015-11-18_1447890035En die dag was er nog een minimijlpaal. Drie jaar geleden schreef ik mijn eerste column. Ik vond het nogal een vreemd idee. Dat had veel te maken met mijn voorganger, waaraan ik nooit zou kunnen tippen. Bovendien keek ik wel televisie, maar om daar week na week mijn mening over te spuien? Verrassend genoeg lukt dat in de meeste gevallen. Ik heb slechts een tweetal keer echt serieus diep moeten graven om iets leuks te vinden. Deze week staat de teller op 150.

2015-11-10_1447191254Honderdvijftig keer mijn mening over televisie, programma’s of aanverwanten. Of daar iemand wakker van ligt, vraag ik me soms af. Nee, zo blijkt. Mijn vrouw las mijn eerste columns, maar daar is het bij gebleven. Ze is rond dezelfde periode gestopt als mijn moeder, denk ik. De vader van een collega van mijn vrouw leest ze ook en onze vroegere buurvrouw ook wel eens, hoorde ik onlangs. Maar that’s it bij mijn weten. Er zijn goede vrienden waarvan ik betwijfel of ze het zelfs wéten dat ik een eigen column heb. Ik noem mezelf ook geen columnist, daarvoor is mijn woordenschat te beperkt, vind ik zelf. Ook het aantal reacties is op één hand te tellen. Mailtjes van onbekenden, lezersbrieven of aangesproken worden door wildvreemden… noppes, nul, nougatbollen. Of toch wel, één keer: de vrouw die de administratie deed toen ik mijn zoon aangaf na de geboorte in het gemeentehuis. Dat ze mij herkende vanop mijn foto en ‘me elke week las’. Ik weet vandaag nog steeds niet of het een grap was van de gasten die meewaren of als ze het meende.

Zij verwoordde het alweer op een geweldige manier, en ik heb het me ook al afgevraagd. Ze leggen er de straat mee aan, met brulboeien, opiniemakers en moraalridders. Hoe luider ze schreeuwen, hoe meer ze gehoord worden en hoe minder zinnigs ze te zeggen hebben. Onbewust maak ik mezelf misschien wijs dat wat ik te zeggen er ook toe doet. Maar uiteindelijk zijn het elke week maar een stuk of 500 lege woorden in een kolommetje gegoten. En je moet inderdaad over niet alles een mening willen hebben. Ik erger me steeds meer aan mensen die alles vrolijk online gooien, retweeten of godweetwat alsof zij de waarheid in pacht hebben. Elk verhaal heeft twee kanten en elke kant heeft een eigen geschiedenis, die vaak volledig verloren gaat. Meer stilte en nuance, dát hebben we nodig.

Categorieën

Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: