Spring naar inhoud

Facade (2): de creche

Het is beroepsmisvorming, maak ik mezelf wijs. Maar ik ben vooral gezond nieuwsgierig als ik iemand nieuw leer kennen, vooral werkgerelateerd. Een snelle blik in ons archief levert vaak al heel wat nuttige info op. Bij de crèche waar onze zoon ging, wilde ik niet echt weten wie het gezicht er van was, het was makkelijker om ze niet sympathiek te vinden. Ik was absoluut geen fan om dat kleine tere jongetje achter te laten in een wildvreemde omgeving en bij dito mensen.

Maar mijn vrouw had er een goed gevoel bij en voor mij was dat genoeg. Ik heb schoorvoetend moeten toegeven dat het wel goed is voor hem. Meer dan goed, zelfs. De begeleidsters waren vanaf de eerste dag heel lief, maar ik zag hen eerder als een noodzakelijk kwaad. Dat beeld is vrij snel gesleten, want de aandacht die ze hem gaven was bijzonder oprecht. Meer nog, ik kreeg steeds meer respect voor hun begrip, hun geduld en hun manier van werken. Het was moeilijk om ze niét sympathiek te vinden.

teddy-bear-covering-eyesFast forward naar een tijdje terug. Het was toevallig dat ik zijn jas aandeed en de kindjes aan tafel zaten, toen het opeens stil werd en ik het haar hoorde zeggen. Door een verkeersongeval. Ik gaf er geen acht op, omdat ik hem net zijn muts had opgezet en me een weg probeerde te banen door alle kinderen. Ik zag nog net de twee foto’s hangen boven de schouw. Foto’s waar ik nog nooit eerder had op gelet, maar waar enkele kinderen gefascineerd naar keken. Zij zweeg en deelde verder boterhammetjes uit.

Die woorden bleven hangen en ik ging, toen ik thuiskwam, neuzen in ons archief. Daarin stond een artikel van een kleine vijftien jaar terug, eentje waar ik niet goed van werd. Het verhaal van hoe haar kinderen na een ongeval stierven in haar armen, eentje in de gietende regen, sloeg me volledig uit mijn lood. Ze beschreef het in detail, waardoor ik het allemaal voor mijn ogen zag passeren. Die onmacht, dat verschrikkelijke onrecht… Toen ik het vertelde aan mijn vrouw, sprongen de tranen me bijna in de ogen.

road-car-tire

Hoe ze er zich nadien heeft doorgesleurd en hoe ze vandaag voor die kinderen,  ons kind, in de crèche zorgt… ik stond perplex over de wilskracht die ze in haar had. Kinderen graag zien, het lijkt vanzelfsprekend voor iemand die ook kinderen heeft. Maar dit vond ik ongelooflijk.

Voor haar is het geen taboe meer, las ik verder, maar ik besloot er niets over te zeggen. Wat zou ik meer kunnen zeggen wat ze nog niet weet? Sindsdien valt mijn oog nog wel eens op de foto’s, maar nog meer op haar. Als ze over haar twee kinderen spreekt, die een tijdje nadien geboren werden, dan ben ik altijd weer verwonderd hoe ze die moed heeft verzameld. Mijn respect voor haar is enorm gegroeid en ik blijf het fascinerend vinden hoeveel ze lacht. Hoeveel levenslust ze uitstraalt. Achter die facade zit ongetwijfeld veel verdriet en pijn, maar dat ze dat allemaal kan omzetten in liefde voor haar andere kinderen en die in de crèche… dat verbaast me nog elke dag. Wij hebben geluk met ons kind, dat gezond en wel is, maar nog meer met zo iemand die ook voor hem zorgt.

Een reactie op “Facade (2): de creche Plaats een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: