Spring naar inhoud

Van David tot Dana

De dood van David Bowie zorgde voor het ene muzikaal eerbetoon na het andere. Op tv, de radio en vooral sociale media. Een muzikaal monument hier, een inspiratiebron ginder… Je moest je bijna schuldig voelen als de dood van the artist formerly known as Ziggy Stardust je niét deed. Wel, ik zit in die categorie. Ik weet ook niet of ik ooit een traan zou laten voor een muzikant. Natuurlijik heeft de dood iets tragisch, zeker als het om iemand gaat met veel (muzikaal) talent, maar mij interesseert vooral de mens. Want Madonna mag dan wel een icoon genoemd worden, zou ze een betere moeder zijn voor mijn kind dan mijn eigen vrouw? Ik denk het ook niet. De emotie uit muziek heeft eerder met herinneringen te maken.

16747438530_4f9adc3dc5_k

Het gebeurt niet vaak, maar als ‘Private Dancer’ van Tina Turner passeert, dan zit ik weer op de achterbank van de Ford Taunus van mijn ouders, eind jaren 80, waarbij de cassette van ‘Simply The Best’ grijsgedraaid wordt. De erotische ondertoon van het nummer ontging me volledig, maar de tragiek en de strijd tussen hoop en wanhoop weerklonken diep in de stem van tante Tina. Een goeie tien jaar later weerklonk overal op café ‘Touch Me’ van Rui Da Silva. Ook hier geen erotische connotatie die mij interesseerde, maar om de een of andere manier is dat hét nummer dat me steevast terugslingert naar dansende hormonen, eerste pintjes en dito fuiven. Soms moet het gewoon goed klinken in je hoofd of in harmonie zijn met wat je op dat moment denkt, voelt of nodig hebt.

Ik vertel niets nieuws, maar twee zaken vielen mij op: mijn nicht, ook de kaap van dertig gepasseerd, vertrekt binnenkort op cruise met de Backstreet Boys (jawel, dat bestáát) en mijn vrouw staat met onze schoonzus as we speak zwanger maar ook kinderloos tussen het jong grut op een optreden van K3. Natuurlijk lach ik daar ook wel eens mee, maar fuck it. Sinds wanneer staat er een leeftijd op muziek? Want we doen het allemaal. Eén voor één.

guitar-905999_1920

Ik stond gisteren in een feesttent, waar belachelijk veel bier gehesen werd. En dan spelen ze ‘Als een leeuw in een kooi’ van Willy Sommers en ‘Veel te mooi’ van Erik & Sanne. Nummers die de dertigers en veertigers als kind nog hebben meegezongen omdat ze het goéd vonden (of onwetend zullen ze nu zeggen), maar dat nu al lang niet meer doen. Maar wel als ze een stuk in hun kraag hebben. Dan zingen ze uit volle borst en menen ze elk woord. Ergens hebben we gaandeweg massaal beslist dat nummers uit onze kindertijd not done zijn, of enkel onder de categorie ‘fout’ aimabel is op feesten.

Daarom vond ik het ook de heisa zo opmerkelijk rond het nummer van Dana Winner in het VTM-programma Liefde voor Muziek. Alsof Vlaanderen vergeten was dat ze zo goed kon zingen. Ja, het zijn niet de meest hippe nummers, maar in zijn genre is dat heel goed. Het zou sommige mensen sieren als ze daar eerlijk durven voor uitkomen, zónder dat ze een pint of tien achterover gekapt hebben.

Categorieën

Uncategorized

Een reactie op “Van David tot Dana Plaats een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: