Skip to content

De laatste avond

Ik was op weg naar een interview, met mijn zoon op de achterbank, om daarna nog een halfuur door te rijden naar een andere provincie godbetert om een cadeau op te pikken. Eentje dat ik misschien ook dichter bij huis kon vinden, maar nog geen 24 uur voor kerstavond is dat moeilijk haalbaar. Een tjokvolle agenda, vakantie in het vooruitzicht, maar daarvoor moeten er nog pakken pagina’s geschreven en opgemaakt worden. Het is elk jaar weer een race tegen de tijd om alles rond te krijgen, maar als de klok 16 uur aanwijst, dan valt alles stil.

xmas-1092477_1920

De laatste jaren werk ik veel weekends en da’s een understatement. Hell, er gaat zelden een dag voorbij dat ik niét aan de krant denk. Je denkt na over je werk, of je het kan bolwerken deze week, wat je best eerst gaat doen, of daar of ginder geen nieuws te rapen valt… geen dag is nog heilig, zelfs zondag niet meer. Als de nood het hoogst is, kan je mensen zelfs op zondag opbellen, maar op kerstavond vanaf 16 uur? Neen, er is een ongeschreven wet die het verbiedt en terecht ook.

En ik moet altijd nog een boodschap doen, er moet last-minute nog een pakje gemaakt worden en shit, dat hemd zit toch niet in de was, hé?! Maar kerstavond is de enige overblijvende avond op het jaar, dat je bij je familie doorbrengt. Ik heb pas rust als ik op reis ben, in het buitenland zit… of op kerstavond. Het is een heerlijk gedacht, een luxe waarvan ik niet wist dat het luxe was: niet bereikbaar zijn en vooral: geen mensen kunnen bereiken. Weten dat je nu niemand meer moet lastigvallen en volledig op jezelf (en gezin) aangewezen bent.

underpass-500875_1920

En toch zit ik met mijn hoofd weer overal en nergens. Bij de kerk bijvoorbeeld, die ik vanmorgen passeerde. Jonge mensen, gehuld in zwart en grijs. Ik vermoed voor het meisje dat enkele dagen geleden amper een paar kilometer verderop werd doodgereden. Ik ben gevoeliger geworden voor zo’n zaken sinds de geboorte van onze zoon. Ik kan daar zelfs ronduit ambetant van lopen. Filmpjes waarin kindjes een eerbetoon brengen aan hun dode vader, of omgekeerd… maar man, toch. Berichten van mensen die een ongeval hadden, het afgelopen jaar iemand verloren of ziek zijn geworden. Het zijn verhalen die ik ook ken, van ver en dichtbij. En dan denk ik nog meer dat het niet de laatste avond is, maar de eerste avond van een jaar lang tijd maken voor de dingen die belangrijk zijn…

Categorieën

Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: