Spring naar inhoud

#jesuisinquiète

Het is al honderd jaar dat we in onze maatschappij geconfronteerd worden met oorlog. Sinds 1945 ligt het allemaal weer wat verder van ons bed. De generatie van mijn ouders maakten de Koude Oorlog mee, terwijl wij als kind op het nieuws de Golfoorlog meemaakten. Ik zag mijn oom naar Bosnië en Kosovo trekken en mijn schoonbroer later naar Afghanistan trekken. Niet rechtstreeks naar het front, dat wel, maar het maakt dat de oorlog wel akelig dichtbij komt.

Naast mij ligt de onschuld zelve te lachen naar een pluchen beer, zonder ook maar een idee te hebben wat er allemaal gebeurt in de wereld. En da’s maar goed ook. Als kind behoorde dat ook niet bepaald tot onze dagelijkse besoignes. Niet in de auto stappen met vreemde mensen, dat werd ons wel op het hart gedrukt toen Haemers en zoveel jaar later Dutroux vrij rond liepen. Er is niemand die zich niét herinnert waar hij of zij was toen terroristen in de WTC-torens vlogen.

Maar net als bij De Bende van Nijvel komt het opeens schrikwekkend dichtbij. Op vier uur rijden vorige week, op twee deze week. Wat wordt het morgen? Je mag je niet laten overheersen door angst en paniek. Een slechte raadgever, natuurlijk. Maar simpel is het niet.

Nu lijken politiemensen geviseerd te worden. De mensen die in onze veiligheid moeten voorzien, worden nu zelf slachtoffer. Hoe moeten we ons nu nog veilig voelen, speelt er nu onbewust in ons achterhoofd. Bovendien kennen we allemaal wel iemand die agent is, zelfs al is het maar de wijkagent. Het zijn mensen die een job uitoefenen waar ik respect voor heb. Dronkaards, criminelen, ongevallen, zelfmoorden… het zijn zaken waar we op het bureau of in het magazijn niet bepaald mee geconfronteerd worden.

Faith-over-FearDe dreiging waar we vandaag mee geconfronteerd worden, is vandaag van een heel ander kaliber dan twee ethnische groepen die elkaar de kop inslaan of losgeslagen psychopaten die om een onverklaarbare reden iemand neersteken op straat. Dit is een dreiging die diepgeworteld zit in een extreme geloofsovertuiging die eigenlijk niet gebaseerd is op de Koran, maar uit het jarenlange politieke en bestuurlijke onrecht waar ganse bevolkingsgroepen mee geconfronteerd werden. Net zoals apartheid en het gevecht tegen slavernij generaties lang heeft geduurd, staan we aan het begin van een nieuwe jarenlange strijd. Eéntje waarvan we de vijand niet rechtstreeks kennen. Het is gemakkelijker als we één zondebok kennen of zelfs meerdere, maar in dit geval is het dat niet.

Nee, in het Midden-Oosten, Noord-Afrika en elders ter wereld leven hele generaties vol woede en haat, en ziet het er niet naar dat hun kinderen zullen opgroeien in een sfeer van verdraagzaamheid en medeleven. Er is nog zoveel werk aan de winkel en niemand weet waar te beginnen. Open en eerlijk een dialoog aangaan is zo gemakkelijk op papier, maar de schrik om op zere tenen te trappen is ironisch genoeg zo groot, net omdat alles door de (sociale) media blijft plakken en tot in den treure herhaald kan worden out of context. Eén ding is zeker en dat is dat we deze onzichtbare vijand niet zomaar zullen klein krijgen. Er wacht ons nog jaren werk en jammer genoeg heel wat slachtoffers…

Categorieën

Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: