Skip to content

Op een loopje…

Twee jaar geleden was het ook van dattem: een hele lente en zomer geen goesting om de loopschoenen aan te trekken, maar eenmaal november voorbij was, was die dan toch groot genoeg. Lang hou je dat niet vol. Zeker als het weer mottiger wordt, de dagen korter en de feestdagen je planning overhoop gooien.

Lopen langs landelijke wegen levert dit soort taferelen op. (Foto BVB)
Lopen langs landelijke wegen levert dit soort taferelen op. (Foto BVB)

Vorige maand heb ik ze weer aangetrokken, die loopschoenen, met als extra motivatie een loopwedstrijd enkele dorpen verderop. Eentje voor het goede doel, zonder tijd en met rondes van drie kilometer. In de straten voor mijn huis kan ik netjes een ronde van drie kilometer aflopen, maar dat doe ik aan een trager tempo zodat ik ze vooral aan één stuk kan uitlopen. Vroeger vloog ik er maar in, waardoor ik tegen het einde van de straat, zo’n 500 meter, al even moest stoppen. Met een negen vooraan op de weegschaal en letterlijk niks, nougatbollen, van sport doen op jaarbasis, duurt het inderdaad zolang vooraleer je (even) moet opgeven.

Een trager tempo dus en dat lukte wonderwel. Een toertje van drie kilometer lukte een keer of vier, maar de zes kilometer -waarvoor ik me had ingeschreven- leek onbegonnen werk. Twee dagen voor de wedstrijd dan toch eens het parcours verkend met een klein hartje en het lukte, waardoor ik twee dagen later met het nodige vertrouwen de wedstrijd kon uitlopen. Een gemiddelde van net geen 7 kilometer en gezweet als een zot, but we made it.

Ik ben nu officieel een meeloper, want mijn broers doen al een tijdje mee aan loopwedstrijden. Urban trails en Spartacusruns vond ik geweldig, zeker in groep, maar door die wedstrijd kreeg ik vertrouwen om het dit jaar zelf te proberen. Omdat de eerste Spartacus-run plaatsvindt in mei, heb ik dus vier maand tijd om me voor te bereiden om van 6 naar 10 km te geraken. Enigszins doenbaar dus, tot ik tegen beter weten in toegezegd heb om mee te doen aan de Antwerp Urban Trail. Nu heb ik dus 2,5 maand de tijd om van 6 naar 12 km te geraken. Al mijn vrienden en mijn twee schoonzussen lopen mee, dus afhaken is niet echt een optie.

Spartacus Run: vijf bikkelharde loopwedstrijden van 10 kilometer. (Foto Spartacus Run)
Spartacus Run: vijf bikkelharde loopwedstrijden van 10 kilometer. (Foto Spartacus Run)

Eigenlijk is het gewoon een principekwestie. Die zes kilometer moet zowat het langste zijn dat ik ooit aan één stuk gelopen heb en dat is best confronterend als je daar bij stilstaat. Zeker met één broer die geen gram vet in zijn lijf heeft en meer sport dan slaapt. De ander draait er ook al zijn hand niet voor om en tegenover mijn schoonbroer is het al helemaal lachwekkend: die legt op jaarbasis meer dan 11.000 kilometer af met de fiets of al lopend. Per dag is dat gemiddeld 30 kilometer, meer dan ik de afgelopen vijf jaar heb afgelegd. Ronduit schrikwekkend is dat. Dan ben je niet bepaald trots meer op die zes kilometer. Maar ik weet dat ook zij in een heel ver verleden vast ook wel eens gezweet hebben bij hun eerste vijf kilometer.

Er zijn dus twee doelstellingen dit jaar: die Antwerp Urban Trail en de vijf Spartacusruns. Ik hoop daarbij op 31 december terug te kijken in de statistieken van mijn app en te merken dat ik gemiddeld minimum één kilometer per dag heb afgelegd. Het is nog een lange weg naar 30 en die zal ik ook nooit (willen) halen, maar het is een begin. Waar de finish ligt, zien we wel.

Categorieën

Uncategorized

Een reactie op “Op een loopje… Plaats een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: