Spring naar inhoud

This is where I stand (3)

Ze stapt zelfverzekerd de schoenenzaak binnen, bijna recht op haar doel af. Ze past een paar, dat ze duidelijk al eerder geprobeerd heeft. Ze heeft me niet gezien. “Moet jij nu niet in India zitten”, vraag ik haar. Ze glimlacht.

Ze is nog steeds dat kleine meisje dat bij me in klas zat. Het type dat geen vijanden kon maken en elke man kon charmeren met haar lach, maar ook harten brak met een triest gezicht, het menselijk equivalent van puppy eyes. Ook avontuurlijk aangelegd, maar eenvoudig van inborst. Dat ze haar vriend achterna ging in het hart van India, waar ze haar dagen vulde met rondtrekken, reisgroepen begeleiden en yogalessen, leek niets minder dan pure logica. Met de feestdagen komt ze steevast naar huis. Als ze tijdens het jaar afzakt, dan maakt ze altijd een stop bij haar grootouders. Van haar opa, met wie ik vaak samenwerk, hoor ik dan dat ze een week later naar Zwitserland is vertrokken, om daarna een week te gaan feesten in Ibiza. Het is het leven waar we allemaal eens van gedroomd hebben. We hebben allemaal als tiener wel eens het idee opgevat om na onze studies de boel achter te laten en de wereld te ontdekken. Maar dan komt de rationaliteit boven drijven, de realiteit ook.

pelican

Op de foto’s die ze online gooit, ziet ze er gelukkig uit. Ze geniet, lijkt rust te hebben gevonden en vooral evenwicht. Het lijkt een stomme vraag dus, als ik haar vraag hoe het gaat. Na een minuut of vijf voel ik dat er meer zit achter het voorspelde antwoord. Het is een wat stomme plek voor een diepgravend gesprek, zo tussen een reeks botten in afprijzing. Terwijl ze onverstoorbaar de schoenen past, wordt in vage zinnen, die de woorden moeilijk, relationeel en complex bevatten, duidelijk dat ze haar weg toch niet heeft gevonden. “Eenmaal je in jezelf begint te graven, is dat boeiend. Maar als je blijft graven, moet je er ook uit kunnen”, klinkt het raadselachtig. Als ze kijkt in de maxi cosi, zie ik in haar ogen dat ze geen idee heeft hoe haar leven er binnen vijf jaar uitziet, laat staan volgend jaar of volgende maand. “Ik heb misschien te veel gereisd.” Te veel reizen, te veel leven, het lijkt lachwekkend. Ik probeer het gesprek wat luchtiger te maken, vraag haar hoe haar broer het doet. Volop aan het verbouwen, zo blijkt. “Ze schieten op, want hij gaat er echt voor met een doel voor zijn ogen.” Zij lijkt het hare even kwijt. Ze zwijgt, alsof ze het nu pas zelf beseft. Ik kan er niet veel op zeggen. We wisselen nog nieuwtjes uit van ex-klasgenoten. Niets is voorspelbaar. Eéntje, waarvan we konden zweren dat ze schoonheidsspecialiste zou worden, schuimt zelfs de markten af met kaas. Veel nieuws is er niet, de meesten zijn vervallen in dat rationele huis-tuintje-kindjegegeven. Ik ben nu zelf één, besef ik en ik voel de drang om me te verdedigen. Niet veel later nemen we afscheid. Dinsdag vertrekt ze richting Vietnam. Misschien zie ik ze binnen zes maanden opnieuw. Wie weet duurt het nog tien jaar. Haar verhaal blijft nog een paar dagen door mijn hoofd spoken. Ze heeft nog een lange weg te gaan met haar nieuwe schoenen. Ik heb twee paar gekocht en denk voor mezelf hetzelfde.

Categorieën

Uncategorized

Een reactie op “This is where I stand (3) Plaats een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: