Skip to content

Comedy van de bovenste plank: Delirious

Eddie Murphy kennen we als gevierd acteur die de laatste jaren steeds slechtere keuzes lijkt te maken in zijn filmrollen. Nog voor hij de stem insprak van een geanimeerde ezel en in een fatsuit kroop voor Norbit en The Nutty Professor, was Murphy een heerlijke comedy-acteur. Net als een pak collega’s werd hij opgemerkt in het stand-up comedymilieu.

eddie_murphy_delirious-001
Eddie Murphy in zijn grappige jaren. (GF)

Eén van zijn bekendste zaalshows is Raw, maar zijn voorganger Delirious is mogelijks nog geweldiger. Een opname daarvan, meerbepaald van in augustus 1973, is al een tijdje verkrijgbaar op dvd en trouwens ook op Netflix momenteel. Via YouTube kan je het overigens ook integraal en dus gratis bekijken, maar dat hebt ge niet van mij. We zijn veertig jaar later –véértig, miljaar- en de show is nog altijd steengoed. Niet dat zijn moppen over huidskleur, homo’s, foute familie of traumatische jeugdherinneringen zo origineel zijn, maar na al die tijd staan ze nog als een huis. Zijn stijl is ongemeen grappig en zijn expressies mogelijk nog beter. Hij schakelt moeiteloos over op een heel palet personages, dialecten en situaties. Voor de cijferfetisjisten: qua gevloek krijg je 82 keer het woord motherfucker, 230 fucks en 171 shits. En nee, ik heb het niet geteld. Online zijn er andere zotten.

Vooral het stuk over de cookout, waar hij minutenlang ratelt, is ronduit geniaal. Mocht u zich vragen wat er gebeurde rond de 57ste minuut: hij had op voorhand gezegd dat hij geen imitatie wilde doen van Mr. Rob, een sketch uit Saturday Night Live en dat hij het zou aftrappen als iemand het hem zou vragen. Toen een vrouw ‘Do Mr. Rob!’ riep, werd ze meteen gepareerd door iemand anders uit het publiek. En hoe! De reactie van Murphy: priceless.

Delirious: veertig jaar later en nog niet aan kracht ingeboet. (GF)
Delirious: veertig jaar later en nog niet aan kracht ingeboet. (GF)

Afsluiten doet hij met een serieuze opmerking. Hij treedt er immers op in de DAR Constitution Hall in Washington. Veertig jaar eerder mocht de Afrikaanse-Amerikaanse zangeres Marian Anderson daar opnieuw optreden, veertien jaar nadat ze er geweigerd werd door haar huidskleur. “Not even fifty years later, a 22-year old black man on stage getting paid to hold his dick. God bless America.”

Amen!

Categorieën

Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: