Skip to content

This is where I stand (2)

Ik had het eerder al over dat zotte anderhalf jaar van reizen, trouwen, verbouwen en een kindje kopen. Het is een soort sluitstuk geweest voor de vele verwachtingen die anderen voor je hebben. Hebt ge al een lief? Wat gaat ge studeren? Wat doet ge daarna? Waar denkt ge een job te vinden? Is het geen tijd om met uw lief een huis te gaan zoeken? Kunt ge dat financieel wel aan? En wordt het geen miskoop? Gaan jullie nog trouwen? Wanneer komt er een kindje? En een tweede?

IMG_3797

Het zijn vragen die je niet altijd rechtstreeks krijgt, maar die wel binnen een zeker verwachtingspatroon liggen. Alles wat daarbuiten valt, lijkt een uitzondering en moet je er vroeg of laat verantwoording voor afleggen, zo lijkt het wel. Hebt ge nu nog geen promotie? Waarom ligt uw kot nooit aan de kant? Hebt ge nu nog geen kinders? GE ZIJT TOCH AL DERTIG!?!

Vandaag moeten die vragen niet meer gesteld worden aan ons. We hebben een vaste job, wonen samen, zijn getrouwd, hebben een zoontje, een hond en godbetert een parkiet. Als we volgend jaar een weekendje Center Parcs boeken, verwacht ik een officieel diploma in de bus, waarop staat dat we nu een volwaardig huis-tuin-kindje-cliché zijn. Als we dat diploma willen verzilveren, dan weet ik wat ons te wachten staat: sakkeren op het werk hoe kostelijk de kinders zijn en ons lam zuipen op een trouwfeest omdat het ‘godverdomme de enige keer is dat het gepermitteerd is om compleet door de neuze te zijn’. Want ons leven is gedaan. Gedaan, zeg ik u!

Ik mag me gelukkig prijzen dat ik het zo goed heb en het is dan ook hypocriet dat ik sakker op zo’n cliché, terwijl ik er zelf één ben. Maar eenmaal ‘je zo ver bent’, valt het gewoon op dat je niets meer of minder hebt bereikt dan een ander. Integendeel, pas nu valt het echt op hoe onwetend we zijn. We doen allemaal maar wat, op goed geluk meestal. En veel heeft dan nog te maken met hoerenchance.

IMG_4603

Ik heb de afgelopen week samengezeten met twee leeftijdsgenoten, die allebei nog single zijn. De een zit al een tijdje zonder werk en woont nog thuis, maar is volop bezig een eigen bedrijf aan het opstarten. De ander lijkt vast te zitten in een dead end job, waarbij een sociaal leven heel vaak moet wijken voor files en kopzorgen. Twee hardwerkende mensen, met een gouden hart en niet bepaald veel geluk in de liefde.

Of ze verlangen om ook zo’n cliché te worden, weet ik niet. Maar zij weten het als geen ander hoe het is om niet in dat plaatje te passen. Vervelend vinden ze het niet meteen, want ze weten ook dat de man/vrouw van hun leven niet aan hun deur gaat bellen of dat ze een droomjob in de schoot geworpen zullen krijgen. Ze weten ook dat het soms meer te maken heeft met belachelijk veel toevalligheden. Het is iets waar ze zelf niet over beginnen, maar het spookt wel door hun hoofd, merk ik. Maar heeft het zin om daarover te babbelen met mensen die zo’n cliché-leven leiden en daar perfect gelukkig in zijn? Omgekeerd vind ik van wel, want zo’n mensen zijn een verrijking in je leven. Ze wijzen er je onbewust op dat er meer uit dit alles te halen valt, dan gewoon wat hokjesdenken over maatschappelijke doelstellingen. Zelfs al verlangen ze zelf naar een doodgewoon gezin of een job met veel uitdagingen. En het stomste is dat ik na zo’n gesprekken niet weet waar ik zelf sta of wil staan.

Categorieën

Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: