Skip to content

500 days of happiness

Floor.
Floor.

Het begon met een nieuwe smartphone en een zondagmorgen waarbij de lichtinval in de keuken al even heerlijk was als de verse boterkoeken op tafel. De eerste foto was weinig origineel, maar wel een schoontje. Ik was meteen weg van Instagram. Een dag later nam ik mijn kruidentuin onder handen, leverde dat ook nog wel een leuke foto op. Het leek erop dat ik de derde dag voortaan nog maar foto’s van mijn hond zou plaatsen, maar tegen dan was ik helemaal verkocht. Zou ik ook iets kunnen doen als #365days, vroeg ik mezelf af? Elke dag een originele foto, niet in herhaling vallen en een soort referentie voor het verloop van mijn dag… Ik was benieuwd hoe lang ik het zou kunnen volhouden. In herhaling vallen bleek de moeilijkste uitdaging, want er zijn twee dagen per week dat ik van ’s morgens tot ’s avonds laat op mijn bureau vertoef, zodat er daar niet veel, oh ironie, nieuws te rapen valt. Zo kon het dan al eens gebeuren dat ik iets voor middernacht mijn uitgetelde hond in de zetel fotografeerde. Natuurlijk zijn veel foto’s niet spontaan, op reis werden ze zelfs met mijn gewoon toestel genomen en daarna via de laptop gebluetoothed richting smartphone.

Een zicht vanop Griffith Observatory in Los Angeles.

Waarom al die moeite, vraagt u zich af? Wel, ik heb me dat ook al enkele keren afgevraagd. Maar het is eerst en vooral geweldig om te zien (als je terugbladert of via Timehop) wat je vorig jaar exact die dag aan het uitvreten was, maar ook een stimulans om out of the box te thinken. Ik heb zelfs al enkele keren ja gezegd op iets, dat ik normaal zou weigeren, omdat ik wist dat er wel een leuke foto kon in zitten.

Ik kon het na een jaar, of #365days, wel afsluiten, maar op dat moment werd het weer vollen bak zomer en was mijn madam zwanger. Als ik ooit eens heel veel tijd heb, dan maak ik een boekje met alle Instagramfoto’s van tijdens de zwangerschap en noem ik dat Pregnagram of Instayear, zodat hij binnen een jaar of twintig kan zien waarmee we toen allemaal bezig waren als ouders-to-be. Nu, als hij twintig is, dan gooit hij dat verzekers naar mijn hoofd, maar kom…

New York, baby!
New York, baby!

De komst van een kindje zorgt voor heel wat nieuwe avonturen, maar ik wilde er geen collage van babyfoto’s van maken en min of meer trouw blijven aan de originele gedachte. Sindsdien staat hij op nog geen derde van mijn feed, zodat ik blijf denken aan een originele invalshoek, al raakt die soms redelijk uitgeput. En het komt zover, dat ik me zelfs daarover al eens slecht durf te voelen.

Vandaag staat de teller op meer dan 500. Maar wanneer is het leuk genoeg geweest? Na 600 dagen, 1000 dagen? Geen idee, we zien wel. Zolang het geestig blijft, zeker? Of ik het een dag compleet over het hoofd zie…

EXTRA: Een gouden tip voor wie al eens graag bricoleert met Instagram: laat ze afmaken bij Sticky9. Ze doen regelmatig acties en online valt er altijd wel een code te rapen. Je kan ook magneten laten maken van je eigen foto’s of die van je Instagram-volgers. Een heel leuk cadeau met Kerstmis in het vooruitzicht…

Categorieën

Uncategorized

Een reactie op “500 days of happiness Plaats een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: