Skip to content

This is where I stand (1)

Het laatste anderhalf jaar was op zijn zachtst gezegd ingrijpend. We zijn getrouwd, renoveerden onze bovenverdieping, trokken drie keer naar de States, werden ouders van een geweldige zoon en kochten een nieuwe auto. Een duur jaar ook dus, dat hoef ik niet uit te leggen. Het was er vooral één van veel hoogtepunten, maar ook van drukte, piekeren en tal van zottigheden. Ook op het werk waren de verwachtingen hoog. Het is crisis, ons vak staat onder druk en de digitale revolutie vraagt van ons steeds meer inzet en inspanningen. Ik ben van het type dat zich alles aantrekt en daar onbewust elk moment van de dag mee bezig is. Als ze op de IT-afdeling zouden nagaan hoeveel ik mijn mails gecheckt heb in die periode, controleren ze hun systemen opnieuw denk ik. Oudejaarsavond, in Disneyland, op huwelijksreis… Het gevoel van iets te missen of denken dat je belangrijk bent, vreet aan je efficiëntie. Informatie is verslavend. Het is bij momenten zo’n zottekot geweest, dat ik uitkeek naar de geboorte enkel en alleen omdat ik hoopte dat ons leven dan weer wat stil dreigde te vallen. De laatste anderhalve week hadden we nog een standje op een fuif en organiseerden we nog een vrijgezellenweekend, waarbij ik nog meer op mijn gsm keek en deze keer niet enkel voor mijn mails.

IMG_1419

De geboorte van onze zoon veranderde eigenlijk verrassend weinig. Ik werd opnieuw overal in meegesleurd en er zijn weken geweest dat ik ’s avonds meer op pad was dan thuis. Het klinkt nogal negatief misschien, maar dat is het eigenlijk niet. Ik kan belachelijk moeilijk nee zeggen en die onvoorspelbaarheid is geweldig. Zo komt het dat ik het ene moment een hamburger sta te eten op de cyclocross en echt letterlijk anderhalf uur in kostuum op een filmfestival sta. En da’s nog niet eens voor het werk. Of een verjaardag vieren met een voetbalwedstrijd in hartje Londen.  Het nadeel aan een journalistieke job is dat je brein altijd overuren draait, dat structuur zo snel gaat vervelen en dat je variatie en uitdagingen evenveel nodig hebt als slaap, eten en drinken, soms zelfs meer. Het mag dan veel stress met zich meebrengen, je zou het niet anders willen. Het heeft iets sadistisch soms.

IMG_4486

Zelfs los van onze zoon, bleef mijn slaap het laatste anderhalf jaar er bij inschieten, waarbij zes uur meer regel was dan uitzondering. Dat heeft zich meerdere keren laten voelen.

Maar enkele weken terug kreeg ik een brief in de bus. Een werkgerelateerde, die me op korte termijn een splinternieuwe Mercedes kan kosten. Het was net in een week dat alles even op zijn gat viel, dat er geen grote zaken op de agenda stonden en waar mijn lichaam zei dat het even aan hem was en hij me prompt een virale infectie cadeau gaf. Ik was kwaad, diep ontgoocheld zelfs, dat al het werk -financieel dan- van de laatste jaren teniet dreigde te worden en dus ook alles wat ik er over had gehad. Toen ik naar de dokter ging en hij me aanraadde om het uit te zweten, dacht ik er eerder aan om mijn tuin winterklaar te maken dan uit te zieken in bed. Mijn todo-lijst lijkt een neverending story geworden, maar dat ligt vooral aan het feit dat ik nogal chaotisch ben en duizend dingen tegelijkertijd wil aanpakken, omdat ik geen geduld heb om ze één voor één af te werken.

IMG_5021

Maar een zaterdag of twee geleden stond er niets op mijn programma. Mijn chauffagekot uitmesten, dat wel. En net op tijd, want ’s middags kwamen ze zonder voorafgaande afspraak onze verwarmingsketel herstellen. Net als het kot, leek het ook even weer opgeruimd in mijn hoofd. Ik had even tijd voor een koffie, bladeren in een boek, een stuk verse appeltaart en de zon die scheen tussen de madam en mijn hond in. Lang duurde het niet, want ik wilde nog winterviooltjes planten en mijn kruiden drogen, een douche nemen en ’s avonds naar het voetbal gaan kijken. Maar voor heel even, een minuut of twee, werd het stil in mijn hoofd en voor het eerst in een belachelijk lange tijd voelde het echt aan als rust en dat dit was wat ik wilde in mijn hoofd. De tijd zal uitwijzen of het weer een naïef moment was of niet. Ik hoop van niet.

Categorieën

Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: