Skip to content

Krasse croissants

Elke zondag staat er wel eentje voor mij bij de bakker. Het soort mens dat -hoe vroeg het ook is- compleet uitgeslapen pistolets bestelt. Als het kan in een tenue, uiteraard voorzien van een duur logootje, waarmee het lijkt alsof ze zo meteen moeten gaan uiteten in een fancy restaurant. Maar om 8 uur ’s morgens? Het zijn ook dat soort mensen die vaak nog een schel of duusd kaas vragen, waarvan het tergend traag duurt vooraleer die gesneden is, of taartjes, waarvan de bakkersvrouw ze wanhopig probeert toch maar in één doos te proppen. “Of nee, doe toch maar dat bavaroistaartje. Oei, geen plaats meer? Misschien een andere doos, dan?” Je zou ze willen slaan met een oud stokbrood.

Met snot in de ogen, een gemakkelijke sweater en een pet op mijn hoofd om te vermijden dat mijn haar er niet uitziet alsof ik net in de bossen heb geslapen, stond ik achter hem. Zijn schoenen, van die lederen bruine in puntvorm, blonken al even zeer als zijn glimlach. “Ja, mevrouw. Nog twee boterkoekjes, asjeblieft. Dat mag met rozijntjes zijn, graag.”

Enkele maanden geleden ontmoette ik hem in de kraamkliniek, werkgerelateerd. “Natuurlijk, meneer. De krant is welkom voor een foto. Zo goed, meneer? Bedankt, meneer! Nog een prettige dag, meneer!” Man, ik apprecieer beleefdheid geweldig, maar dit was er los over.

Hij had me niet herkend. Bij de bakker en in de kraamkliniek. Een kleine 20 jaar eerder zaten we samen in klas, kwamen we zelfs goed overeen. Net een tiener zijnde, vond ik iedereen geweldig, dus is het absoluut geen referentie. Het was toen al duidelijk dat hij strenge ouders had, waartegen hij zich rebelleerde door vollen bak te vloeken, drinken, roken en vuile praat te verkopen. Ik herinner me vooral het feit dat, toen er op school een staking plaatsvond, hij weggeglipt was, om de volledige klas letterlijk om te bouwen. Tafels en stoelen omgegooid, papieren in het rond en alles wat maar verplaatsbaar was in het ronde gegooid. En trots dat hij was… ik zie zijn zelfgenoegzaam bakkes nog voor me.

Zou het eruit gegroeid zijn, vraag ik me dan af? Of zouden er toch barstjes kunnen bestaan in zijn kraaknet leven? Zou hij na een laat trouwfeest toch maar zijn vrouw eens durven afblaffen? Of als hij alleen is het alfabet boeren?

Uw bek stinkt naar croissantjes, meneer.

Categorieën

Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: