Spring naar inhoud

De wereld is nog maar eens vergaan

Ik passeer elke dag minstens twee keer aan zijn deur. De eerste maanden stond er bijna elke dag een andere auto of fiets, maar de oprit raakte steeds leger na een tijd. De laatste keer dat ik er was, hadden we het over koetjes en kalfjes. Want ze wilde zich niet blijven wentelen in verdriet, want in huis was een kind dat heel veel aandacht nodig had en buiten een leven dat ooit nog zo zorgeloos had geleken. Ingehouden woede en uitgesproken nuchterheid, het was een verpletterende combinatie die ik niet kende.

Enkele dagen voor Kerstmis, dagen waarop de oprit opnieuw meer gevuld raakte. Ik was ’s avonds op weg naar een interview, had net nog een telefoontje gekregen, de radio stond luid, de to do list nog niet helemaal afgewerkt. In hun straat mag je niet te snel rijden en ik heb de vreemde gewoonte om toch altijd even te kijken als ik er passeer. Ik was verbaasd en ergens toch wat blij dat er een kerstboom stond. Het was donker in de straat en op dat moment, leek alleen maar het licht uit die living te bestaan. Voor de kerstboom stond zij, met zijn zoon op haar armen. Kijkend naar de kerstboom, wat voor hem een beeld van verwondering moet geweest zijn, voor haar een steek in het al fragiele hart. Het was een beeld, twee seconden lang, dat -cliché of niet- alles en iedereen rondom mij leek stil te doen staan.

Het afgelopen jaar heb ik ongevraagd wat taken van hem overgenomen, waarbij ik op elk interview aan hem herinnerd wordt. Een aantal andere zaken vorig jaar en zeker de laatste maanden, hebben veel dingen in een ander perspectief geplaatst. Gedachten die moeilijk of simpelweg niet uit te leggen zijn. Ik had het dan ook lastig vandaag, twee jaar nadat zijn dood heel wat veroorzaakt heeft. In heel wat levens, op de redactie en in mijn hoofd. En ik was voor hem een collega, we moeten daar niet flauw over doen. Hij beschouwde me niet als een vriend, denk ik vaak, terwijl andere collega’s dat ongetwijfeld wel waren. Maar zijn dood heeft een impact op mij gehad, eentje waar ik achteraf zelf van geschrokken ben.

Eén van die collega’s had de afgelopen weken een sterk project op poten gezet. Dat werd vermeld op zijn zender, waarna Min Moaten speelde, een plaat waarvan ik wist dat hij die top vond en hem eigenlijk best symboliseerde. Ik belde die collega op, die het ook had gehoord. Ik parkeerde me voor de garage, legde neer en bedacht dat dit geen toeval kon zijn, op dit uur, die dag. Ik stapte uit en voor mij aan de hemel, waarvan alleen de valavond zo’n prachtig blauw kan opleveren, viel een ster. Tergend traag en onwaarschijnlijk mooi. Ik stond aan de grond genageld en moest belachelijk hard lachen en huilen tegelijkertijd.

Categorieën

Uncategorized

2 reacties op ‘De wereld is nog maar eens vergaan Plaats een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: